Gister ons weer gemeld op de kinderafdeling van het Deventer Ziekenhuis. Duuk had geen zin… die trok in 1 lijn een sprintje naar de speelkamer. Ik overleg iets met de oncoverpleegkundige en dan wordt het toch tijd om de klein man er bij te halen. Hij komt net op dat moment aanrennen. “Ik moet poepen!” Snel naar de wc voor een noodstop en daarna terug naar de behandelkamer. Maar nee. Duuk is zijn nieuwe muts vergeten. Hij rent heen, komt met het spelletje Snuffie Hup… zonder muts.

We gaan op de behandeltafel zitten en spelen het spelletje terwijl alles om ons heen in gereedheid wordt gebracht. De PM-er komt er bij en speelt ook een potje mee. Dan staat de verpleegkundige klaar met een poetsdoekje en de naald. Ik vraag of het niet handig is om eerst even de bananen uit het kastje te roepen. (bananenspray werk plaatselijk verdovend als je dit op de huid aanbrengt) In Deventer is Duuk de enige of in ieder geval een van de weinige die geen emla-crème vooraf op zijn VAP heeft tegen de pijn. En dus zit het niet in de routine van het aanprikken. Ik weet inmiddels waar de bananenspray ligt en pak het zelf uit het kastje. Na dat de bananen hun werk hebben gedaan zeggen we “Bananen bedankt” en dan gaat het snel. Treuzelen heeft geen zin. De PM-er zit bij Duuk zijn benen, ik hou zijn hoofd en armen in bedwang en Duuk… die blaast! Keurig zoals het hoort! De naald zit er al snel in en dan is het wachten op bloeduitslagen.

Na een uurtje is alles bekend. Duuk zijn leverwaarden zijn gedaald, andere waarden zijn wat gestegen. Er volgt overleg met de oncologen in het UMCG en die zijn tevreden over wat Duuk zijn bloed laat zien. Het beleid: Nog een paar dagen zo doorgaan en dan donderdag volgens de standaard afspraak weer melden in Deventer. Dan weer het bloed controleren en al dan niet door met chemo’s. Maar nu eerst nog even niks.

Een voordeel: Aan Duuk merk je dat hij even geen rommel krijgt! Hij voelt zich goed, is een stuk vrolijker en heeft zin in om dingen te ondernemen. Iets wat nu met Sinterklaas en zijn verjaardag even voelt als een kadootje. Hoewel je natuurlijk het liefst gewoon doorgaat met de behandeling. Maar laten we het maar zo positief mogelijk bekijken!

Donderdag dus weer afwachten hoe we verder gaan.