Ik zie op onze speciale Facebook-pagina berichtjes over bloemenkralen
langskomen en ben zo blij voor hun allemaal… De bloemenkraal is namelijk dé
kraal die ieder kind aan zijn of haar ketting wil. Het betekent namelijk KLAAR!

Ondertussen word ik melangolisch… Facebook stuurt mij herinneringen en
eerlijk… ik vind het heerlijk, al die oude foto’s en filmpjes van mijn kleine
aap… Maar ondertussen doet het zeer. Zo onbezorgd, zo vrolijk… zo
gezond.
Voor ons is die bloemenkraal nog heel ver weg. Nog 2 jaar en 25 dagen om
precies te zijn.

Nu bijna 1 jaar geleden, op 5 December, kregen wij de klap. Eentje die ik stom
genoeg een heel weekend voelde aankomen dus ik kon hem redelijk opvangen met
meteen een hele bult strijdlust.
Eind april kregen we nog even een stomp na, met de boodschap dat dit alles niet
2 maar 3 jaar ging duren vanwege het Ikaros-gen…
En eind mei kregen we een schop in onze knieholte… totaal onverwacht zakten
we door onze benen en lag hij daar… op de IC… als een zielig hoopje mens
onwetend wat er allemaal met hem gedaan werd.

Na een jaar begin je pas echt terug te kijken. Met Duuk zijn KanjerKetting in
de hand, tel ik de chemo’s, opnames en beenmergpuncties. De ritjes in de
ambulance, de prikken in zijn VAP maar ook alle andere keren bloedprikken in
zijn vinger… De KanjerKetting is een weerspiegeling van de strijd die tot nu
toe is gestreden… De klappen die hij heeft moeten opvangen… En wat
hebben we al een klappen gehad…

26 November wordt Duuk 6 jaar. Vorig jaar waren we een weekendje weg en
besloten we dat Duuk naar de huisarts moest, want hij was toch echt niet
helemaal fit. Zij hele 5e jaar was hij ziek en wisten we niet wat we konden
verwachten… Zelfs de vraag of hij wel 6 jaar ging worden ging door mijn
hoofd. En nu zijn we een feest voor hem aan het plannen voor zijn 6e
verjaardag.

Wat ben ik ongelooflijk trots op hem en wat slaat hij zich er toch elke keer
weer dapper door heen. En ja… de frustratie is zo nu en dan van hem af te
lezen, de driftbuien worden er niet minder om en de lelijke woorden die hij dan
roept liegen er niet om. Maar ga zelfs eens in die kleine schoenen staan en
denk dan nog eens of het hem allemaal te verwijten valt. Hoe zouden wij ons
voelen met alles wat we moeten en vooral alles wat we moeten laten…