Gister was een dag van wachten…. heel veel wachten….
Prioriteit was een MRI en zijn bloeddruk omlaag.
Door de medicatie die hij kreeg is de bloeddruk nu gedaald naar normale waarden van gemiddeld 110/60. Da’s 1!

De MRI zou gister om 13.30 uur gemaakt worden. Net toen ze op het punt stonden om met Duuk naar radiologie te lopen ging de telefoon. De MRI werd uitgesteld vanwege tussenkomende spoedgevallen. Uiteindelijk werd hij naar vandaag opgeschoven. Spijtig… want tot die tijd hielden ze Duuk in slaap. En je wil zo graag dat hij wakker wordt zodat je kan zien wat er nu gebeurd. Maar helaas…. nog even wachten.

Vanmorgen werd de propofol tijdelijk stop gezet, zodat de neuroloog kon kijken hoe hij reageert op prikkels. Hij vroeg bijvoorbeeld of Duuk in mijn hand kon knijpen. En Duuk volgde netjes alles op. Hij kon antwoorden door ja te knikken en vooral veel nee te schudden, maar met zijn ogen stijf dicht. Deze onderzoeken waren positief.
Vervolgens kwamen ze een echo maken van de nieren om te kijken of deze goed functioneerden en ook dat was goed.

De propofol wordt weer aangezet en Duuk slaapt verder. Om 13.30 uur gaat hij met de anesthesie mee. Eindelijk de MRI! En dan is het weer wachten. Na iets meer dan een uur komt Duuk terug op de IC. Hij slaapt diep. Een uur later krijgen we bericht van de neuroloog over de MRI scan. Het ging inderdaad om PRES. Veroorzaakt door zijn hoge bloeddruk. Dit was de voorlopige diagnose maar erg fijn om te horen dat het hier ook daadwerkelijk om ging en niet stiekem nog iets anders.

Omdat ze nog even de oncoloog wilden horen over de scan hebben ze nog even gewacht met wakker maken. Het kon namelijk zijn dat de oncoloog nog een ruggenprik wilde om hersenvocht af te nemen. Toen dit wat langer duurde besloot de intensivist dat hij alvast een ruggenprik ging doen. Dan hoefde Duuk niet nog langer aan de beademing. Na een geslaagde ruggenprik is de propofol gestopt en moesten we wachten tot Duuk wakker genoeg was om te extuberen.

Om 17 uur werd de propofol gestopt en om iets voor 20 werd besloten dat hij helder genoeg was om de tube er uit te halen. Daarna probeerde hij meteen te zeggen dan die banden, die om zijn polsen zitten, weg moeten. Maar omdat hij nog een arteriële lijn heeft en hij deze er anders misschien uittrekt, ligt hij vast aan bed.

Ik ben nu bij Duuk in het ziekenhuis. Op een tuinstoel probeer ik de nacht een beetje door te komen. In het begin was hij onrustig. Hij kon niet lekker liggen. Logisch! Vast aan het bed, geen kussen, deken onder zijn benen en in een houding waarin hij al dagen lag…. Hij kwam steeds omhoog, ging met zijn hoofd op zijn knieën liggen, dan weer recht op… Op den duur ging hij schreeuwen (In hoeverre dat mogelijk is met een zere keel van de tube) dat hij een kussen wilde. De verpleging kwam er bij en vroeg me of hij vaker een infuus had gehad. En of ik wist of hij hem er snel uit zou trekken. Nou, voor zover ik weer last hij het zitten zodra het er in zit. Dus zijn handen mochten vrij en hij kreeg een kussen. Hij draaide zich op zijn zij en pakte zijn nomma (knuffeldoek). En toen viel hij in slaap.

Voor nu hopen op een rustige nacht en morgen hopelijk lekker naar de afdeling. In ieder geval vertrouwd. En dan er naar toe werken om lekker naar huis te gaan! Maar 1 stap per keer. Eerst naar M2!


Mochten jullie Duuk willen helpen zijn kamertje wat op te vrolijken… kaartjes en tekeningen mogen naar:
Universitair Medisch Centrum Groningen
Duuk Renkema
Verpleegafdeling M2
Postbus 11120
9700 CC Groningen

Duuk ligt nu dus nog wel op de intensive care maar op M2 weten ze er van. Dus als de post daar komt en we zijn er dan niet dan ontvangen we het via via.

Wederom: wordt vervolgd!