Dag allemaal,

Na een roerig weekje even tijd vrij maken om een update te schrijven.
Afgelopen week is er een hoop gebeurd. Op maandag werd ik gebeld over de beenmergpunctie van dag 79. Deze was keurig. Zoals hij zou moeten zijn! Fijn!

Wat alleen de mensen heel dichtbij ons wisten, was dat ik woensdag naar het UMCG ben vertrokken. Niet voor Duuk, maar om een nieuw leventje te halen! Ik had een afspraak gepland staan om ingeleid te worden! Na een heftige avond, een relatief rustige nacht en een drukke ochtend is op donderdag om 12.32 uur onze dochter en ons zusje Robyn geboren. Voor die ene keer kwam Duuk een keer niet in het UMCG voor prikjes, onderzoeken of chemokaspertjes… deze keer was hij er alleen maar om een hele grote, trotse broer te zijn! smiley

Vrijdag was het wel D-day voor Duuk. Omdat we al een paar weken bij opa en oma Twister (ouders van Debby) in Delfzijl logeerden, was Duuk daar nog op het moment dat ik in het ziekenhuis lag met Robyn. Opa en oma Twister brachten Duuk naar het UMCG en Arthur heeft ze daar afgelost.

Na de nodige onderzoekjes op de dagbehandeling was het tijd om naar het ODBC te gaan. (ODBC = Operatief DagBehandelCentrum) Hier gaat Duuk onder narcose voor de lumbaalpunctie met chemokaspertjes. Vers van de verloskamer ben ik mee gegaan naar de behandelkamer. Bijzonder om te zien hoe dapper Duuk zich houdt tegenwoordig. Was onder narcose gaan eerst doodeng en stom… nu wil hij zelf de nodige spuitjes leegdrukken in zijn infuus. Met als gevolg dat hij halverwege het spuitje propofol weg soest en de anesthesioloog het toch maar over neemt.

Als hij uit de narcose bij is gekomen, wordt hij naar M2 (de kinderverpleegafdeling waar hij altijd ligt bij opname) gebracht. Hier wordt hij aan het infuus aangesloten en beginnen ze met het spannendste onderdeel van dit weekend… dé MTX-kuur, een knal geel goedje wat bijna licht geeft. Hoe gaat hij hier op reageren!? De ervaringen zijn erg uiteenlopend. Dus ik hoop op het beste maar in mijn achterhoofd houd ik rekening met het ergste.

Omdat het voor mij nog geen doen is continu bij Duuk te zijn, zo vlak na de bevalling, is het UMCG zo bereidwillig geweest mij verlengd kraambed te geven. Ik verblijf op de kraamafdeling zolang als Duuk opgenomen is. En ook Roy mag gewoon blijven slapen. We wisselen rusten af met bezoekjes aan Duuk en het is heerlijk om te zien hoe hij zich staande houdt tegen het vieze gele goedje. Hij blijft in goede doen.

Na 24 uur MTX is het zaterdagmiddag tijd om te beginnen met spoelen, hyperhydratie. Via het infuus kreeg hij extra vocht en Arthur zorgt voor de nodige flesjes extra drinken. Het resultaat mag er zijn: elke 1,5 uur plassen, ook midden i de nacht… MAAR… ook het goede nieuws dat hij de volgende dag dusdanig goede bloedwaarden had dat we Duuk mee naar huis mochten nemen!!

Tot nu toe merken we nog niet écht iets van de MTX. Duuk is vandaag naar school geweest en heeft (na een middagdutje.. dat dan weer wel) met Roy gefietst en op straat gespeeld met de buurjongens. Van achter het raam heb ik staan genieten. Robyn op de arm, Ravi vrolijk rondkruipend en teutend met een helium ballon achter zich aan en Duuk op straat… even zonder zorgen genieten nu het kan. Je weet nooit hoelang. Een rotperiode ligt altijd op de loer maar voor nu… voor nu ben ik een trotse, tevreden mama… Genietend van al het geluk.