Even een keer wat anders… Een bericht van mij… als mama!

Veel mensen vragen hoe het gaat. Logisch! Dat doe je. En dat is ook alleen maar lief! Wat moet je anders vragen? Het enige wat ik dan kan zeggen is “Kut”. Want dat is de waarheid… Het gaat niet goed, het gaat niet redelijk. We houden ons hoofd boven water en vechten. Natuurlijk zijn er momenten dat je geniet van de dag, dat moet ook! Je moet door, je rug rechten en sterk zijn. Ook als je het liefst in een hoekje kruipt en doet of het er allemaal niet is.

Momenteel heerst hier in huis vooral veel onzekerheid. Duuk heeft veel last van bijwerkingen en wij moeten nog leren wat de bijwerkingen zijn van de medicijnen en de chemo’s. Is de hoofdpijn een bijwerking van de chemo? Of misschien toch een lekkage na de lumbaalpunctie waarvoor we terug moeten naar het ziekenhuis. Of heeft hij gewoon nog niet genoeg gedronken. Ik ben nooit zo’n onzeker type geweest. Zeker niet als het om mijn kinderen gaat en dat zullen de mensen die me echt kennen (en weten hoe ik met mijn kinderen omga) beamen… Maar dit… dit maakt me zo onzeker!

Het is ook niet gek dat er bijwerkingen zijn. Als je kijkt wat hij krijgt in een week. Om jullie even een beeld te geven van alle rommel dat naar binnen wordt gewerkt om die klote zieke beestjes uit te roeien hier een foto van de medicatie die hij afgelopen ochtend heeft gekregen. Dat is 1 van de medicatie-momenten en zo zijn er meer op een dag. Om over alle chemo’s die hij per week krijgt nog niet te praten…

2 Soorten antibiotica, prednison, bloeddrukverlagers en laxeermiddel… Proost smiley
Gelukkig kan het allemaal door de sonde.. moet je nagaan hoe dat ging toen het nog gewoon via zijn mond moest!

Net nog lag Duuk lekker te slapen toen hij op eens heel hard mama riep. “Ik moet spugen!” Ik hol naar boven, geef hem een bak en met een paar flinke golven was zijn maag leeg. En dat terwijl hij al niet goed had gegeten vandaag en we toch maar weer besloten hadden de sondevoeding aan te zetten. Als ik hem daar dan zo zie zitten, als een klein verloren kereltje dan breekt mijn moederhart. En ondertussen hoop ik heel hard dat hij niet zijn sonde er uitspuugt. Want dan moet die nu al opnieuw gezet worden. Terwijl dit pas over 5 weken hoeft als hij netjes blijft zitten waar hij zit (een sonde moet elke 6 weken vervangen worden).

Als hij klaar is met spugen legt hij de bak aan de kant en kruipt weer tot zijn grauwe neusje onder de deken. “Mama? Zijn de zieke beestjes nu bijna allemaal weg?” Ik leg hem uit dat we heel goed bezig zijn met de zieke beestjes verjagen. Maar dat we, ook als het lijkt allemaal weg te zijn, nog heel lang door moeten gaan met al die stomme medicijntjes. Want stel je voor dat er nog net 1 ziek beestje zich verstopt heeft in het puntje van zijn kleine teen… dan maakt ie weer baby’s en zijn de zieke beestjes heel snel weer met heel veel. Hij zucht eens diep… “Ik vind dat spugen echt niet leuk, mam” Nee schatje, mama ook niet. Spugen is heel stom.

We knuffelen nog even en dan is hij alweer in diepe slaap. Met tranen in mijn ogen loop ik van zijn kamer af. Hoe ontzettend oneerlijk is het allemaal! Ik ga mijn zinnen verzetten en plof achter de pc. Eens even de zakelijke kant bekijken. Is onze zorgverzekering goed genoeg? Wat valt er te regelen met de gemeente. Ik word nog niet veel wijzer… volgende week maar eens verder. Nu eerste proberen zoveel mogelijk te genieten van de Kerst en van mijn prachtige mannen.

Mama loves you! smiley